Weblog van Rick Steggerda

Drie maal premiere, maar op één dag.

Op 12 december zijn er drie scenario's van mijn hand te zien. Wil je daarbij zijn, dan kom je het best die dag naar Alphen aan den Rijn. Het begint om 13.00 uur in Parkexpressie, Cornelis Geellaan 2. Je reserveert door te mailen.
Je bent bezig tot ongeveer 17.00 en hebt dan twee films gezien en een luisterroute gelopen.

Wees meer dan welkom.

Kun je niet op deze dag, maar wil je wel kijken en luisteren, kijk dan naar de data hieronder:

Het gat in de tijd
Start Luisterroute door het centrum – Parkexpressie, Cornelis Geellaan 2, Alphen aan den Rijn
Première 12 dec 14 uur
14 - 23 dec 9 - 15 en 19 - 22, za 20 - 22 uur

Zij van Katwijk
Katwijks Museum, Voorstraat 46
12 december 15 – 17 uur
(de film start ieder half uur opnieuw)
18 en 19 december 10 – 17 uur

Zoals bruggen verdwijnen...
Remonstrantse Kerk, Zwammerdam
première 12 december 14.30 – 17 uur
19 december 19, 20 en 21 uur

Katwijk

Er zijn drie dagen in het jaar dat ik buiten kan spelen.
Dan staat de kermis voor onze deur
en rijden er geen auto’s.
Als iedereen touwtje trekt, botst en misselijk wordt,
teken ik de stoep vol met Bijbelcitaten.

Kinshasa

Alles wat ik er van weet
zo strandgelegen
is de donkerte van de staat.

Bio BTW vrij

Er is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen
alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van
tenminste 2 jaar.

Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit
voorstel, moet het in de 2e kamer behandeld worden.

Als tijdelijk de BTW op Eko-eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar
toenemen. Als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen enz.

In navolging van het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij
flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de bpm van
milieuvriendelijke auto's, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de
Tweede Kamer kunnen zijn.

Geef je stem  via de onderstaande link en ..... stuur deze mail door!
Bij 40.000 handtekeningen wordt het in de Tweede Kamer behandeld 

www.biobtwvrij.nl

Biologisch beter voor:
     * de gezondheid
     * de dieren
     * de boeren
     * het milieu
     * onze planeet                                 

Belgrado - het slot

Bekijk deze foto

Het is niet gelukt. Om maar met de deur in huis te vallen. De letters hebben niet aan de burg gehangen. Ten eerste waren er te weinig mensen om alle letters tegelijk te tillen. Ten tweede, een groep vissers had de politie op de hoogte gesteld. We hebben er toen voor gekomen om de letters op te hangen aan de gevel van het cultureel centrum Grad, waar we die week verbleven. Echter, zeer felle security en een zeer verbuigbare dakgoot werkten tegen. Ook dit plan mislukte. We hebben toen de poging gestaakt. Deze poging leverde overigens wel wat op: een saamhorigheid tussen ons en bezoekers. Er ontstond ondanks alles een levendige dialoog.

Omdat we toch een statement wilde maken, hebben we de volgende dag alle letters naar het grasveld van brug getild. Het resultaat is eigenlijk heel mooi. In plaats van een tijdelijk beeld, hebben we nu iets gecreeerd wat langere tijd zal meegaan. Wie - zo vroegen wij ons af - haalt deze letters weg? We hebben aan bewoners van Belgrado gevraagd ons op de hoogte te houden. Ik op mijn beurt houd jullie op de hoogte.

Belgrado - dag 4

Yiha! Het is bijna zover. We gaan testhangen. Je weet niet waar ik het over heb?

We hebben zes gigantische letters van autobanden gemaakt: O D K U D A. Het woord 'KUDA' betekent: waarheen. Het woord 'OD KUDA' betekent: vanwaar. We gaan het woord KUDA aan de brug hangen. Het woord OD zetten we ervoor, bungelend aan touwen. De mensen die vanavond komen staan aan de kade en zien het woord OD in het water vallen. We willen de nadruk leggen op waar we heen gaan, als mens, als wereld, als Belgrado en inwoners daarvan.

Het klussen ging sneller dan gedacht. Overal hebben we materiaal geleend in ons beste Servisch. Iedereen is behulpzaam, al vinden ze het ook moeilijk om boormachines uit te lenen - en dat is logisch. Nu zijn we 120 gaten, bouten, moeren en banden verder. We zijn aan het uitrekenen hoeveel touw we nodig hebben en hoe we dat aan de letter K moeten verbinden zodat hij stevig maar ook recht hangt. Ik probeer straks wat foto's te posten. Tot zo.

Belgrado - dag 3 (nog altijd)

Laat ik het kort houden. We hebben uit een grote berg meer dan 200 banden gevist. Gelukkig maar: morgen worden ze allemaal opgehaald. Het moeten nu genoeg banden zijn om twee woorden te vormen - "Vanwaar" en "Waarheen". Het wordt een ongelooflijk karwei om deze zinnen op te hangen; we denken dat er tien mensen per letter nodig zijn en we hebben tien letters. Het laten zakken van de letters over de reling wordt ingewikkeld. We gaan morgen een oefening doen om te kijken hoe het moet, hoe lang het duurt en hoe we ze vast moeten maken. Dit alles moet informatie geven over de juiste strategie. We hebben 100 mensen nodig om de letters op de burg te tillen en om ze te laten zakken. De vraag is of er zoveel mensen komen, zo op het laatste moment. In principe is dat niet erg. Maar onze actie is illegaal. De kans dat de politie onze actie onderbreekt is groot. We moeten dus snel zijn en precies weten wat we doen. We don't think in problems, we think in solutions.

Morgen om 8 uur aan de slag. Gaten boren in de autobanden, bouten erin en vastdraaien. Ondertussen verder mensen mobiliseren. En een plan B bedenken. Dat kan zijn om de letters in de stad te dragen en ze ergens neer te zetten. Of ze onder de brug te leggen zodat iedereen ze vanaf de brug kan lezen. Hoe dan ook willen we slagen. Voor nu gaan we voor het illegaal hangen. We zijn niet van plan om ze zelf weg te halen, waar ze dan ook zijn, hangend of liggend. We laten de 200 banden achter, voor de stad om ze op te ruimen. Of om over na te denken. Dat laatste is natuurlijk ons idee. Laten we zien hoe dat gaat.

Belgrado - dag 3

Vandaag wordt een overgangsdag. Voor morgen staat namelijk een happening op het programma. Het idee is om op de Brankobrug een vraag te plaatsen. Iets in de trant van:

"Where are you going?"
"Which side are you on?"
"Where to?"

De brug is in de avond helemaal uitgelicht. Het idee is om letters te maken van autobanden. Waarom autobanden? Omdat we die gratis kunnen krijgen. Met touw of schroeven zullen we de banden aan elkaar maken. Dan laten deze we aan grote touwen over de rand zakken, recht onder de lampen. We zijn min of meer bezig met een vergunning, maar de brug is staatseigendom. Het stadsbestuur of de politie kan er dus geen uitspraken over doen. Vermoedelijk blijft een vergunning uit en gaan we deze actie illegaal doen. Snelheid is dan geboden; de letters moeten hangen, zichtbaar zijn en gedocumenteerd voordat de politie onze actie kan stoppen.

Ik begon deze post twee uur geleden te schrijven, maar door een lezing kan ik hem nu pas afschrijven. Inmiddels hebben we besloten wat de vraag wordt. We gaan aan beide zijden van de brug een zin hangen. Aan de oostzijde, waar de zon opkomt: "Vanwaar?" West, waar de zon ondergaat: "Waarheen?" In het Servisch schrijf je: "Kuda?" en "Od kuda?"

We werken in drie teams werken: publiciteit, constructie, materialen. Om mensen te krijgen die gaan helpen hangen, een groep die kijkt hoeveel banden er nodig zijn en hoe ze in elkaar te zetten en een team om gratis materialen te krijgen. I'll keep you posted.

Sounds of Belgrade

After working in duo’s yesterday, today was up for grabs; we could do whatever we wanted. I took some time to reflect and write. But the city beckoned. I answered here call.

What strikes me everytime I walk around in Belgrade, is the sheer amount of sound. There so much noisy traffic, trains honking, people shouting. All the truck seem to squeek and squeel. It drives me mad after a while.

Instead of complaining about the noise, I wanted to use it. So I took my computer and just started walking and recording all the sounds on my path. First I taped a lot of traffic, but after a while I wanted to record conversations. I saw a little car drive with radiators drive by and halting at a group of guys in a parking lot. Together they start to unload the stuff. I just walked over there, with my shiny Macbook recording and stood there. They stopped for a brief moment, looked at me and carried on with their work.

Later I did the same thing with some handyman. An old guy started talking to me in Serbian. I made a gesture, pointing at my ears and saying the word: sound. The man didn’t seem to understand, but also didn’t seem to mind. He came up to me, talking jibberish and offered me raki. I drank and felt the warm glow gliding down in my body. We said farewell: “Ciao!”

My idea while walking around was to make a song with all the sounds I was recording. I would make little fragments into beats and build a song that way. But when I started doing so, I realies the sheer impossibility. So instead I just cut a lot of material and edited my hour recording into a five minute clip. It’s called Sounds of Belgrade.

Belgrado - dag 2

In het hostel sloten we de dag af met raki, buiten op het terras aan het water. Het was het eerste moment om te reflecteren, om na te praten. Voor het eerst ook een moment waarop ik mijn gedachten kon ordenen. Er is zoveel gebeurd dat ik niet kan bevatten. Een hele intense ervaring, iets wat me niet vaak gebeurd. Ik ben er wel heel blij mee. Geen antwoorden, alleen vragen. Dat ging zo.

We starten de dag met een rondleiding van Sanya. Zij is Servisch, maar woont al een tijd in Amsterdam. We lopen naar Branko's Bridge, de brug waar we vanuit onze werkruimte KC Grad op uitkijken. De brug verbindt het nieuwe en het oude Belgrado. In een oorlog vanzelfsprekend van strategisch belang. Sanya vertelt dat de bewoners van Belgrado de brug wilde beschermen, maar ze hadden geen echte middelen. Ze verzamelden daarom op de brug en hielden elkaars hand vast. Een lange keten van mensen die zei: 'Brug kapot, wij kapot.' Het tekent de wanhoop, de angst, de kracht die bij een oorlog los komt. Zelf houden we ook even elkaars handen vast, 20 mensen op een woensdagochtend, terwijl het verkeer voorbij jakkert. Het voelt speciaal, uitkijkend over het water, naar de andere twee bruggen.

Met deze overpeinzingen gaat de rondleiding verder. We komen in het rijke gedeelte, waar het eindelij rustig is. De geluiden van de stad blijven ver weg van de kronkelende straten en het uitzicht over de rivier. In de jaren 90 waren hier feesten, met kunstenaars die uit onvrede samenkwamen en creëerden. Het maakt dat we de vraag stellen: moet je ongelukkig zijn om kunst te maken? Is het niet zo dat geluk veilig maakt en veilig maakt veilige kunst? Het zijn vragen die mijn hoofd op hol brengen. Een quote: Whenever the ground is slippery, creativity comes. Een mooie metafoor; geen moeras waar je in vast zit, maar ook niet de veilige klinkerstraat. Is het je taak - veel wordt hier verpakt in grote vragen - of je verantwoordelijkheid als kunstenaar om zelf de gladde ondergrond te maken? Of om die op te zoeken?

Verantwoordelijkheid als kunstenaar. Twee woorden die voor mij te groot blijken om te bevatten. Is een kunstenaar dan iets anders dan een mens? Heeft niet elk mens een verantwoordelijkheid? Naar zichzelf, naar zijn omgeving, naar de wereld. En voor je het weet praat je in containerbegrippen. Begrijp me goed, ik ben blij met het proces dat op gang komt. Maar ik vind het moeilijk om met een videocamera op me gericht antwoorden te geven. Het heeft tijd nodig. Het moet bezinken. Het moet gekoppeld aan mijn leven in Rotterdam. Dat kan ik niet een, twee, drie. Blijkt. En maar goed ook, dunkt me.

Goed. Brina - mijn partner voor de dag - en ik moeten weg; we ontmoeten twee Servische meiden om 1 uur onder de brug bij de Roma-rommelmarkt. Maar je kunt niet eens spreken van rommel. Het is afval. Tussen dat afval scharrelen, liggen, luieren, leven 20 mannen, met baardjes en buiken. Geen vrouw te bekennen, bedenk ik me later. Die zitten natuurlijk op straat te bedelen, met om zich heen een spelend kind. Dat woordje 'natuurlijk' is van belang. Allerlei vooroordelen worden namelijk geactiveerd zodra we de markt opstappen. De mannen zwermen ons heen en ik denk: zitten al mijn risten dicht? Ik denk ook: als ze willen kunnen ze alles afpakken, daar doe ik tegenover 20 mannen niets tegen. Ik moet hen vertrouwen. Daar moet ik mezelf wel eerst van overtuigen, want natuurlijk is het niet. Blijkt. Ook blijkt dat de mannen heel aardig zijn en graag met ons op de foto willen. Met wat Duits en hulp bij de vertaling van ons Engels leggen we contact. We struinen, onderhandelen en kopen. We krijgen de LP 'Like A Virgin' van Madonna cadeau van de grote baas, een man met weinig tanden. Anderhalf uur brengen we door op deze markt, een stortplaats onder een grote brug waar de Roma van de stad zijn geplaatst. Een gevangenis zonder tralies, denk ik bij mezelf. Opgeruimd staat netjes. Toch lijken de mannen het prima naar hun zin te maken. 'They didn't strike me as unhappy', zegt Brina. Zo was het. Fascinerend.

We gaan naar een rijke winkelstraat: Diesel, designerkleding, lelijke mannen en slanke vrouwen. Klinkt gechargeerd, is het het niet. We strijken neer bij de fontein en stallen ons waar uit: twee LP's, een bruine retrovaas, een hoornen zonnebril en een kapotte, goudkleurige armband. De mensen echter lopen zoals mensen in winkelstraten lopen: links en rechts kijkend, naar de etalages. Niet naar elkaar en zeker niet naar onze waar. We're even being frowned upon. Het past niet: wij hebben te weinig spullen om serieus voor marktkooplui door te gaan. Bovendien zitten we er met z'n tweeën en zien we er geheel niet Servisch uit. Mijn haar is bijvoorbeeld lang dan twee centimeter, iets wat in Belgrado voor de mannen uitzonderlijk is. Na anderhalf uur niets verkopen stappen we op. Ik ben dan behoorlijk somber geworden. In het begin was het verkopen nog wel aardig. Ik hield mezelf ook voor dat het een concept was. Maar na een tijdje ebt dat weg en ben ik alleen nog maar iemand die iets probeert te verkopen, die probeert gezien te worden, maar die afkeurend wordt aangekeken. Ik begin mij dan te schamen. Mijn visie over andere verkopers stel ik bij; natuurlijk kijken ze pissig en roken ze de hele dag, werkelijk niemand zit op ze te wachten, maar ze staan wel 10 uur per dag op hun poten. Voorstel: kijk volgende keer even aandachtig naar de man of vrouw achter een standje en niet naar de waar. Wat zie je?

Als je door mijn blog bladert, zul je zien dat ik niet veel schrijf. En als ik schrijf niet zo lang. Deze post is behoorlijk en dat zegt wat over de vele indrukken. Ik laat nu de helft van de dag nog weg. Het gaat maar door. Een achtbaan van emoties is een lege uitdrukking geworden, maar dekt in dit geval de lading. Het is nu dag 2. Deze dag is leeg. Op deze dag mag alles. Ik zet met deze post in op een contemplatieve dag. Me terugtrekken in het schrijven is heel aantrekkelijk. Het is het tegenovergestelde van performen, bedacht ik gisteren. Hoe ik mijn ervaringen hier kan koppelen aan mijn eigen schrijfpraktijk, weet ik nog niet. Het is een van de vele vragen die ik heb. Nog een: wat neem ik mee? En een gedachte: wat praten wij obligaat en volstrekt arrogant over oorlog voeren. Alsof wij ons echt kunnen voorstellen wat dat is. Dat kunnen we niet. Dus we moeten daarmee stoppen. Of erover gaan leren. In steden zoals Belgrado. En zo, beste lezer, trek ik te midden van al mijn vragen toch een conclusie. De vraag is: maakt het voor jou wat uit?